Nardo, hoe het begon

Tot februari 2017 woonde ik in Amsterdam, in m’n eentje op twee hoog achter in Buitenveldert. Druk met mijn bedrijfje en daarnaast werkte ik als ZZP-er in de gezondheidszorg. Lange dagen, wekker op zes uur en vanaf dat moment hollen en vliegen. Rond half zes ’s avonds doodmoe naar huis en vroeg naar bed om het vol te houden. Ik was vaak ziek, te vaak. “Mentaal zo sterk als een beer maar fysiek een zwakkeling”, roep ik altijd, van kind af aan zo geweest. Ik had amper tijd voor een privéleven en dus schoten vriendschappen en relaties erbij in. Ik was niet echt gelukkig met dat leventje maar zo doet iedereen het nu eenmaal en je gaat door omdat het zo hoort. Je knippert even met je ogen en voor je het weet vliegen de jaren zo aan je voorbij….
Hoogtepunten waren mijn tripjes naar Italië zo’n twee a drie keer per jaar. Ik ben al jaren verliefd op dat land… op de prachtige oude steden, op de natuur, de cultuur, de architectuur, de taal (die ik nog maar amper sprak), de Italiaanse keuken, de hele sfeer…
Begin februari 2017 werd ik weer ziek en wanneer dat op een bepaald moment zo vaak gebeurt dat je meer ziek dan gezond bent, dan kun je haast niet anders dan concluderen dat je lijf je misschien iets probeert duidelijk te maken, iets in de trant van “tot hier en niet verder”. Ik vroeg me steeds vaker af… waar doe ik het voor? Financieel liep ik als ZZP-er door het vele ziekzijn ook steeds meer achter de feiten aan. Hoge Buitenveldertse huur, en dat voor een woning waar ik al een paar jaar niet meer met plezier woonde met hoge vaste lasten, verzekeringen en niet te vergeten de Belastingdienst…. Een “low budget leven leiden” is in Amsterdam godsonmogelijk, een beetje sparen lukte ook niet erg. Ik was er helemaal klaar mee…
Ik belde op een ochtend mijn huisbaas met de vraag per wanneer ik mijn huur op kon zeggen in Amsterdam. Het antwoord luidde ‘Per direct!!’. Men was blij dat ik zou vertrekken, ik was één van de laatste bewoners in mijn blok die nog huurde, de rest van de woningen was verkocht en ook mijn woning zou zo verkocht zijn. Dus hup, verhuisdozen besteld, vuilniszakken gekocht en met een half zieke kop gaan ruimen. Ruimen is fijn! Hoe meer vuilniszakken ik vulde, hoe leger mijn hoofd… zoveel spullen waar ik al een paar jaar niet meer naar omgekeken had, zoveel kleding die niet meer paste maar wel de illusie dat ik ooit nog terug zou groeien in maatje 36…. Weg ermee, zowel met de illusie als met de minirokjes en -bloesjes. Uiteindelijk hield ik 16 kleine verhuisdoosjes en wat losse prullaria “met gevoelswaarde” over en deze dumpte ik in een opslag. Mijn meubilair verkocht ik via Marktplaats en dat ging reuze gemakkelijk!
Ik kocht een enkeltje Bari en vertrok. Doel was Lecce. Ik was een kleine twee jaar daarvoor ook in Lecce geweest en op slag verliefd geworden op die barokke stad. Ik zou er een guesthouse willen beginnen. Niet de geijkte B&B maar een guesthouse met een grote gezamenlijke keuken en dakterras of tuin waar workshops gegeven konden worden. Daarbij dacht ik voornamelijk aan schilderworkshops. Ik was zelf sinds een jaar fanatiek schilderlessen gaan volgen in Amsterdam en hoewel mijn niveau nog lang niet hoog genoeg was om les te geven, leek het me wel fantastisch om lessen/workshops te organiseren waar ik uiteraard dan zelf ook aan deel zou kunnen nemen. Een guesthouse voor een stuk of zeven gasten, meer moest dat niet zijn. En veel vrijheden voor mijn gasten… Zij zouden komen slapen en schilderen en ik zou voor ontbijt zorgen en desgewenst voor lunch of avondeten maar mijn gasten zouden ook zelf mogen koken. Ik zou daar als vrolijke gastvrouw tussendoor hobbelen.
Eenmaal terug in Lecce sloeg de twijfel toe…. Zo verliefd als ik twee jaar tevoren was op deze stad, zo verloren liep ik er nu rond. Het kwam me voor dat het er in de laatste paar jaar drukker was geworden, ik zag ook veel meer groepen toeristen en leuke winkeltjes waren verdwenen, ervoor in de plaats waren souvenirshops gekomen. Het lukte me niet meer om ervan te genieten. Mijn airbnb –host Cris adviseerde me de omgeving verder te gaan verkennen via Workaway. Een mooi systeem. Je verblijft één of meerder weken bij een host en in ruil voor kost en inwoning werk je 4 a 5 uurtjes per dag mee. Dat werken kan van alles zijn… van kinderoppas tot olijvenplukker of allerhanden werkzaamheden  op een boerderij. Ik koos voor een verblijf bij de Duitse Christine in Galatone, ongeveer 25 kilometer van Lecce vandaan. Bij haar zou ik werken in haar enorme tuin en wat klusjes in – en om haar huis klaren. Ik zwoegde in de tuin, verstand op nul… Op mijn eerste vrije zondag leende ik een fiets van Christine en ik plande een fietstocht naar het 8 kilometer verderop gelegen Copertino maar ben daar nooit aangekomen. Ook ik mis als vrouw elk richtinggevoel en ik belandde per ongeluk in het plaatsje Nardo. Ik zette mijn fiets ergens tegen een hek en liep het historisch centrum binnen…. En toen gebeurde het. Verliefd…. Zoals ik in jaren niet geweest was. Smoorverliefd op dit prachtige stadje. Ik zweefde door de kleine kronkelende straatjes en toen ik het Piazza Salandra zag, besloot ik dat dit voor mij het mooiste pleintje was dat ik ooit in Italië gezien had. De keuze was voor mij gemaakt op dat moment…. Nardo zou het worden!!! En Nardo werd het!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *