Een nieuw leven in Nardo

Men zegt weleens… ‘de mens wikt en God beschikt’. Nu ben ik niet religieus maar ik moet toegeven dat sinds ik het roer omgooide in Nederland en ik begon aan dit avontuur, het lijkt alsof de regie van mijn leven ergens anders ligt. Ik ben slechts uitvoerend producente en volg vanzelf in wat er allemaal gebeurt hier.  Ik vertelde al dat het min of meer toeval (zo dat bestaat) was dat ik hier in Nardo belandde; de fietstocht, het verdwalen en het betoverd worden door de schoonheid van dit plaatsje, een gevoel hebben van thuiskomen. Ik heb de eerste middag dat ik hier rondliep, een paarkeer hardop gezegd “wat gebeurt hier in godsnaam?”. Het leek alsof ik een handvol kalmeringstabletten ingenomen had, als verdoofd zweefde ik door de straatjes, ik hoorde en zag niemand meer om me heen, geen verkeer, niets. Lyrisch was – en ben ik nog steeds. En de regisseur was zo goed om mij in zeer korte tijd een eigen plekje te geven hier, een lief huisje. Cris uit Lecce zette mij op het spoort van ene Mark, een Engelse kunstenaar die hier in Nardo woonde. Ik sprak met Mark af in café Parisi op het mooiste pleintje van de wereld, Piazza Salandra. Mark vertelde dat hij een half jaar tevoren een huisje gekocht had in Nardo maar hij voelde zich er niet prettig. Hij is homo en zei dat hij zich als zodanig niet geaccepteerd voelde in Nardo, waar de tijd nog een jaar of 50 stil is blijven staan. Hij wilde als kunstenaar niet wonen in een bekrompen “community”, ook op het gebied van moderne kunst kon hij zijn ei hier niet kwijt. De maanden dat hij hier woonde was het winter, achteraf hoorde ik dat hij in die winter niets anders gedaan heeft dan lethargisch in bed liggen, hij ging slechts naar buiten om bij de dichtstbijzijnde supermarkt eten en bier te halen en hij was vele kilo’s aangekomen. Om een lang verhaal kort te maken; Mark was dolblij dat ik zijn huis wilde huren. We zouden beginnen met 6 maanden, daarna zouden we verder zien. Ik kon nu met een gerust hart terug naar NL, wetende dat als ik terug zou keren naar Nardo in oktober 2017, er een huis voor mij klaar zou staan met alles erop en eraan, zelfs razendsnel internet was er. Ik ging tijdelijk terug naar Nederland om weer wat geld te verdien. Ik had helemaal geen buffer op kunnen bouwen om aan dit avontuur te beginnen omdat ik in Nederland financieel juist uitgeput was geraakt doordat ik zo vaak ziek was. Als ZZP-er is dat niet handig, Nederland is een verdraaid duur land en ik was eigenlijk opgelucht dat ik van mijn dure huis en aanverwante financiële verplichtingen verlost was. Mijn spulletjes stonden in een berging ongeveer een kilometer van mijn oude huis vandaan, ik betaal tot op de dag van vandaag slechts 25 euro per maand voor de 16 verhuisdoosjes die daar nog opgeslagen staan. Op een goede dag zal ik ze weghalen en overbrengen naar Italie maar dat moet nog even wachten.

Wanneer ik nu in Nederland ben maak ik steeds gebruik van groepen op Facebook en een website als Voor Elkaar om oppashuizen te vinden voor huizen en huisdieren, alles met gesloten beurs. Ik stond vroeger aan de andere kant, in Amsterdam zocht en vond ik zelf vaak leuke oppassers voor mijn drie katten. De poezen zijn trouwens een moeilijk onderwerp geweest lange tijd, ik voelde me enorm verantwoordelijk tegenover hen en voelde me dus zeer slecht toen ik ze onder moest zien te brengen bij andere mensen. Het plan was om dat voor tijdelijk te doen en ze op te halen zodra ik weer een vaste stek had, waar dan ook. Maar dat liep anders. Ze kwamen in twee verschillende huizen terecht waar ze het eerlijk gezegd beter hebben dan ooit bij mij. Ik was altijd aan het werk en ik ging vroeg naar bed, veel qualitytime was er niet, ze sliepen veel. De nieuwe “gastouders” wilden de poezen graag houden en ik krijg nog vaak foto’s en filmpjes waarin ze te zien zijn, innig tevreden dus ik laat het zo. Met een reis van 2200 km maak ik ze ook niet gelukkig…

De zomer van 2017 bracht ik dus door in oppashuizen door heel Nederland, in Amersfoort, Oostwoud, Utrecht en Rotterdam. Was heel leuk om te doen en ik werkte hier en daar in gezondheidscentra. Ik verdiende wel een basisinkomen met mijn medische uitzendbureau maar nog net te weinig om het hoofd helemaal boven water te houden dus sprong ik zelf bij als doktersassistente in diverse praktijken in Nederland.
In oktober ging ik dan toch echt terug naar huis, naar Nardo!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *