Moeizame start…

In oktober 2017 nam ik mijn intrek in het huisje van Mark in het centro storico (historisch centrum) van Nardo. Ik zat vol plannen. Ik zou het huis van Mark wat leefbaarder maken (er stond alleen een bed en een tafel) en ik zou direct gaan beginnen met Italiaanse conversatielessen. Ik had gehoord over ene Gabriella die deze lessen verzorgde in Nardo. Na veel speurwerk (ik had geen achternaam en geen telefoonnummer) vond ik haar via de Tourist Information. Maar… in Italia gaan zaken “piano piano” (dooie gemakje) dus daar waar ik had gehoopt dat zij mij direct zou hebben teruggebeld om te kunnen starten met de eerste lessen, hoorde ik een paar weken helemaal niets. Eindelijk nam ze na drie weken contact met me op. We maakten een afspraak voor de week erop, op het terrasje van Gambrinus, één van de twee bars aan Piazza Salandra. Gabriella vertelde dat ze me privélessen kon bieden op hoog niveau maar daar hing wel een prijskaartje aan… 38 euro per uur en zij raadde me aan om minimaal 2 a 3 uur per week te komen lessen. Ik moest daar eerlijk gezegd even over nadenken maar besloot toch om het te gaan doen. Mijn nieuwe levensstijl moest er vooral eentje zijn van “low budget”, een simpeler manier van leven, kleiner (goedkoper) wonen, ontspullen maar vooral onthaasten en ontstressen. 75 euro per week voor een paar uur Italiaanse les was dus “best duur” maar het moest, snel goed Italiaans leren spreken maar Gabriella was druk, erg druk. Ze werkt ook als gids voor groepen toeristen in Lecce, Matera, Ostuni en andere steden in ’t Zuiden dus een datum was moeilijk te prikken…. Ondertussen voelde ik me de eerste weken in Nardo fysiek niet okay. Ik sliep niet, ik viel af, had continu het gevoel dat ik tien espresso’s achter elkaar gedronken had en kreeg al snel het vermoeden dat er iets mis was met mijn schildklier. Ik kreeg hartritmestoornissen en werd steeds zieker, op een gegeven moment zo ziek dat ik een paar keer flauwviel na heftige pijn op mijn borst. Ik werd echt bang dat ik er tussenuit zou piepen en was erg boos vanwege de timing…. Had ik net mijn hele leven omgegooid om aan een nieuw leven te beginnen en dan ineens krijg je het gevoel dat je er voortijdig tussenuit knijpt.. Ik ben niet snel bang maar ben op zeker moment toch maar naar het ziekenhuis gegaan en belandde op de eerste hulp meteen aan de monitor. Ik had gelukkig geen hartinfarct maar ook daar vermoedde men dat er iets mis was met mijn schildklier. Om een lang verhaal kort te maken…. ik heb twee maanden in bed gelegen, tot niets in staat (dus ook geen Italiaanse lessen…). Soms moest er even een boodschap worden gedaan en dan sleepte ik mezelf naar de supermarkt. Ik had de inwoners van Nardo aanvankelijk nogal opgehemeld. Lieve zorgzame mensen die veel aandacht besteden aan elkaar. Forget it. Zowel mijn benedenburen als Gabriella (meer mensen kende ik toen nog niet…) waren op de hoogte van het feit dat ik behoorlijk ziek was maar hebben geen enkele keer aangeboden een boodschap te doen en er is nooit meer geïnformeerd naar hoe het nu met me ging. Illusie armer…. mensen zijn mensen, waar je ook komt. Ik zou op 10 december terugvliegen naar NL, o.a. in verband met mijn werk maar het ging niet… de hartritmestoornissen waren te heftig en ik voelde me te beroerd dus stelde die reis een maand uit. Uiteindelijk bracht dat een mooi toeval voort. Ik zat op 10 januari in een vol vliegtuig naast een meneer met wie ik in gesprek raakte. Ik vertelde over wat ik deed in Nardo en over mijn plannen om workshops en schildervakanties op te zetten. Hoe toevallig… deze meneer, Arben, bleek kunstschilder en had veel interesse in het verhaal van de workshops en de schildervakanties in Nardo. Inmiddels (we leven nu juni 2018) ben ik druk bezig om de eerste workshops te organiseren samen met hem. Bestaat toeval? Geen idee maar feit is dat als ik een maand eerder in dat vliegtuig had gezeten, ik hem hoogstwaarschijnlijk nooit had leren kennen.
In NL werd ik uitgebreid onderzocht/behandeld voor mijn schildklierprobleempje en in maart 2018 ging ik weer terug naar Nardo, in de herkansing!  Oh ja.. en mijn kennis van de Italiaanse taal is tot op heden nog steeds onder de maat… shame!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *