Moeizame start…

In oktober 2017 nam ik mijn intrek in het huisje van Mark in het centro storico (historisch centrum) van Nardo. Ik zat vol plannen. Ik zou het huis van Mark wat leefbaarder maken (er stond alleen een bed en een tafel) en ik zou direct gaan beginnen met Italiaanse conversatielessen. Ik had gehoord over ene Gabriella die deze lessen verzorgde in Nardo. Na veel speurwerk (ik had geen achternaam en geen telefoonnummer) vond ik haar via de Tourist Information. Maar… in Italia gaan zaken “piano piano” (dooie gemakje) dus daar waar ik had gehoopt dat zij mij direct zou hebben teruggebeld om te kunnen starten met de eerste lessen, hoorde ik een paar weken helemaal niets. Eindelijk nam ze na drie weken contact met me op. We maakten een afspraak voor de week erop, op het terrasje van Gambrinus, één van de twee bars aan Piazza Salandra. Gabriella vertelde dat ze me privélessen kon bieden op hoog niveau maar daar hing wel een prijskaartje aan… 38 euro per uur en zij raadde me aan om minimaal 2 a 3 uur per week te komen lessen. Ik moest daar eerlijk gezegd even over nadenken maar besloot toch om het te gaan doen. Mijn nieuwe levensstijl moest er vooral eentje zijn van “low budget”, een simpeler manier van leven, kleiner (goedkoper) wonen, ontspullen maar vooral onthaasten en ontstressen. 75 euro per week voor een paar uur Italiaanse les was dus “best duur” maar het moest, snel goed Italiaans leren spreken maar Gabriella was druk, erg druk. Ze werkt ook als gids voor groepen toeristen in Lecce, Matera, Ostuni en andere steden in ’t Zuiden dus een datum was moeilijk te prikken…. Ondertussen voelde ik me de eerste weken in Nardo fysiek niet okay. Ik sliep niet, ik viel af, had continu het gevoel dat ik tien espresso’s achter elkaar gedronken had en kreeg al snel het vermoeden dat er iets mis was met mijn schildklier. Ik kreeg hartritmestoornissen en werd steeds zieker, op een gegeven moment zo ziek dat ik een paar keer flauwviel na heftige pijn op mijn borst. Ik werd echt bang dat ik er tussenuit zou piepen en was erg boos vanwege de timing…. Had ik net mijn hele leven omgegooid om aan een nieuw leven te beginnen en dan ineens krijg je het gevoel dat je er voortijdig tussenuit knijpt.. Ik ben niet snel bang maar ben op zeker moment toch maar naar het ziekenhuis gegaan en belandde op de eerste hulp meteen aan de monitor. Ik had gelukkig geen hartinfarct maar ook daar vermoedde men dat er iets mis was met mijn schildklier. Om een lang verhaal kort te maken…. ik heb twee maanden in bed gelegen, tot niets in staat (dus ook geen Italiaanse lessen…). Soms moest er even een boodschap worden gedaan en dan sleepte ik mezelf naar de supermarkt. Ik had de inwoners van Nardo aanvankelijk nogal opgehemeld. Lieve zorgzame mensen die veel aandacht besteden aan elkaar. Forget it. Zowel mijn benedenburen als Gabriella (meer mensen kende ik toen nog niet…) waren op de hoogte van het feit dat ik behoorlijk ziek was maar hebben geen enkele keer aangeboden een boodschap te doen en er is nooit meer geïnformeerd naar hoe het nu met me ging. Illusie armer…. mensen zijn mensen, waar je ook komt. Ik zou op 10 december terugvliegen naar NL, o.a. in verband met mijn werk maar het ging niet… de hartritmestoornissen waren te heftig en ik voelde me te beroerd dus stelde die reis een maand uit. Uiteindelijk bracht dat een mooi toeval voort. Ik zat op 10 januari in een vol vliegtuig naast een meneer met wie ik in gesprek raakte. Ik vertelde over wat ik deed in Nardo en over mijn plannen om workshops en schildervakanties op te zetten. Hoe toevallig… deze meneer, Arben, bleek kunstschilder en had veel interesse in het verhaal van de workshops en de schildervakanties in Nardo. Inmiddels (we leven nu juni 2018) ben ik druk bezig om de eerste workshops te organiseren samen met hem. Bestaat toeval? Geen idee maar feit is dat als ik een maand eerder in dat vliegtuig had gezeten, ik hem hoogstwaarschijnlijk nooit had leren kennen.
In NL werd ik uitgebreid onderzocht/behandeld voor mijn schildklierprobleempje en in maart 2018 ging ik weer terug naar Nardo, in de herkansing!  Oh ja.. en mijn kennis van de Italiaanse taal is tot op heden nog steeds onder de maat… shame!

Een nieuw leven in Nardo

Men zegt weleens… ‘de mens wikt en God beschikt’. Nu ben ik niet religieus maar ik moet toegeven dat sinds ik het roer omgooide in Nederland en ik begon aan dit avontuur, het lijkt alsof de regie van mijn leven ergens anders ligt. Ik ben slechts uitvoerend producente en volg vanzelf in wat er allemaal gebeurt hier.  Ik vertelde al dat het min of meer toeval (zo dat bestaat) was dat ik hier in Nardo belandde; de fietstocht, het verdwalen en het betoverd worden door de schoonheid van dit plaatsje, een gevoel hebben van thuiskomen. Ik heb de eerste middag dat ik hier rondliep, een paarkeer hardop gezegd “wat gebeurt hier in godsnaam?”. Het leek alsof ik een handvol kalmeringstabletten ingenomen had, als verdoofd zweefde ik door de straatjes, ik hoorde en zag niemand meer om me heen, geen verkeer, niets. Lyrisch was – en ben ik nog steeds. En de regisseur was zo goed om mij in zeer korte tijd een eigen plekje te geven hier, een lief huisje. Cris uit Lecce zette mij op het spoort van ene Mark, een Engelse kunstenaar die hier in Nardo woonde. Ik sprak met Mark af in café Parisi op het mooiste pleintje van de wereld, Piazza Salandra. Mark vertelde dat hij een half jaar tevoren een huisje gekocht had in Nardo maar hij voelde zich er niet prettig. Hij is homo en zei dat hij zich als zodanig niet geaccepteerd voelde in Nardo, waar de tijd nog een jaar of 50 stil is blijven staan. Hij wilde als kunstenaar niet wonen in een bekrompen “community”, ook op het gebied van moderne kunst kon hij zijn ei hier niet kwijt. De maanden dat hij hier woonde was het winter, achteraf hoorde ik dat hij in die winter niets anders gedaan heeft dan lethargisch in bed liggen, hij ging slechts naar buiten om bij de dichtstbijzijnde supermarkt eten en bier te halen en hij was vele kilo’s aangekomen. Om een lang verhaal kort te maken; Mark was dolblij dat ik zijn huis wilde huren. We zouden beginnen met 6 maanden, daarna zouden we verder zien. Ik kon nu met een gerust hart terug naar NL, wetende dat als ik terug zou keren naar Nardo in oktober 2017, er een huis voor mij klaar zou staan met alles erop en eraan, zelfs razendsnel internet was er. Ik ging tijdelijk terug naar Nederland om weer wat geld te verdien. Ik had helemaal geen buffer op kunnen bouwen om aan dit avontuur te beginnen omdat ik in Nederland financieel juist uitgeput was geraakt doordat ik zo vaak ziek was. Als ZZP-er is dat niet handig, Nederland is een verdraaid duur land en ik was eigenlijk opgelucht dat ik van mijn dure huis en aanverwante financiële verplichtingen verlost was. Mijn spulletjes stonden in een berging ongeveer een kilometer van mijn oude huis vandaan, ik betaal tot op de dag van vandaag slechts 25 euro per maand voor de 16 verhuisdoosjes die daar nog opgeslagen staan. Op een goede dag zal ik ze weghalen en overbrengen naar Italie maar dat moet nog even wachten.

Wanneer ik nu in Nederland ben maak ik steeds gebruik van groepen op Facebook en een website als Voor Elkaar om oppashuizen te vinden voor huizen en huisdieren, alles met gesloten beurs. Ik stond vroeger aan de andere kant, in Amsterdam zocht en vond ik zelf vaak leuke oppassers voor mijn drie katten. De poezen zijn trouwens een moeilijk onderwerp geweest lange tijd, ik voelde me enorm verantwoordelijk tegenover hen en voelde me dus zeer slecht toen ik ze onder moest zien te brengen bij andere mensen. Het plan was om dat voor tijdelijk te doen en ze op te halen zodra ik weer een vaste stek had, waar dan ook. Maar dat liep anders. Ze kwamen in twee verschillende huizen terecht waar ze het eerlijk gezegd beter hebben dan ooit bij mij. Ik was altijd aan het werk en ik ging vroeg naar bed, veel qualitytime was er niet, ze sliepen veel. De nieuwe “gastouders” wilden de poezen graag houden en ik krijg nog vaak foto’s en filmpjes waarin ze te zien zijn, innig tevreden dus ik laat het zo. Met een reis van 2200 km maak ik ze ook niet gelukkig…

De zomer van 2017 bracht ik dus door in oppashuizen door heel Nederland, in Amersfoort, Oostwoud, Utrecht en Rotterdam. Was heel leuk om te doen en ik werkte hier en daar in gezondheidscentra. Ik verdiende wel een basisinkomen met mijn medische uitzendbureau maar nog net te weinig om het hoofd helemaal boven water te houden dus sprong ik zelf bij als doktersassistente in diverse praktijken in Nederland.
In oktober ging ik dan toch echt terug naar huis, naar Nardo!

Nardo, hoe het begon

Tot februari 2017 woonde ik in Amsterdam, in m’n eentje op twee hoog achter in Buitenveldert. Druk met mijn bedrijfje en daarnaast werkte ik als ZZP-er in de gezondheidszorg. Lange dagen, wekker op zes uur en vanaf dat moment hollen en vliegen. Rond half zes ’s avonds doodmoe naar huis en vroeg naar bed om het vol te houden. Ik was vaak ziek, te vaak. “Mentaal zo sterk als een beer maar fysiek een zwakkeling”, roep ik altijd, van kind af aan zo geweest. Ik had amper tijd voor een privéleven en dus schoten vriendschappen en relaties erbij in. Ik was niet echt gelukkig met dat leventje maar zo doet iedereen het nu eenmaal en je gaat door omdat het zo hoort. Je knippert even met je ogen en voor je het weet vliegen de jaren zo aan je voorbij….
Hoogtepunten waren mijn tripjes naar Italië zo’n twee a drie keer per jaar. Ik ben al jaren verliefd op dat land… op de prachtige oude steden, op de natuur, de cultuur, de architectuur, de taal (die ik nog maar amper sprak), de Italiaanse keuken, de hele sfeer…
Begin februari 2017 werd ik weer ziek en wanneer dat op een bepaald moment zo vaak gebeurt dat je meer ziek dan gezond bent, dan kun je haast niet anders dan concluderen dat je lijf je misschien iets probeert duidelijk te maken, iets in de trant van “tot hier en niet verder”. Ik vroeg me steeds vaker af… waar doe ik het voor? Financieel liep ik als ZZP-er door het vele ziekzijn ook steeds meer achter de feiten aan. Hoge Buitenveldertse huur, en dat voor een woning waar ik al een paar jaar niet meer met plezier woonde met hoge vaste lasten, verzekeringen en niet te vergeten de Belastingdienst…. Een “low budget leven leiden” is in Amsterdam godsonmogelijk, een beetje sparen lukte ook niet erg. Ik was er helemaal klaar mee…
Ik belde op een ochtend mijn huisbaas met de vraag per wanneer ik mijn huur op kon zeggen in Amsterdam. Het antwoord luidde ‘Per direct!!’. Men was blij dat ik zou vertrekken, ik was één van de laatste bewoners in mijn blok die nog huurde, de rest van de woningen was verkocht en ook mijn woning zou zo verkocht zijn. Dus hup, verhuisdozen besteld, vuilniszakken gekocht en met een half zieke kop gaan ruimen. Ruimen is fijn! Hoe meer vuilniszakken ik vulde, hoe leger mijn hoofd… zoveel spullen waar ik al een paar jaar niet meer naar omgekeken had, zoveel kleding die niet meer paste maar wel de illusie dat ik ooit nog terug zou groeien in maatje 36…. Weg ermee, zowel met de illusie als met de minirokjes en -bloesjes. Uiteindelijk hield ik 16 kleine verhuisdoosjes en wat losse prullaria “met gevoelswaarde” over en deze dumpte ik in een opslag. Mijn meubilair verkocht ik via Marktplaats en dat ging reuze gemakkelijk!
Ik kocht een enkeltje Bari en vertrok. Doel was Lecce. Ik was een kleine twee jaar daarvoor ook in Lecce geweest en op slag verliefd geworden op die barokke stad. Ik zou er een guesthouse willen beginnen. Niet de geijkte B&B maar een guesthouse met een grote gezamenlijke keuken en dakterras of tuin waar workshops gegeven konden worden. Daarbij dacht ik voornamelijk aan schilderworkshops. Ik was zelf sinds een jaar fanatiek schilderlessen gaan volgen in Amsterdam en hoewel mijn niveau nog lang niet hoog genoeg was om les te geven, leek het me wel fantastisch om lessen/workshops te organiseren waar ik uiteraard dan zelf ook aan deel zou kunnen nemen. Een guesthouse voor een stuk of zeven gasten, meer moest dat niet zijn. En veel vrijheden voor mijn gasten… Zij zouden komen slapen en schilderen en ik zou voor ontbijt zorgen en desgewenst voor lunch of avondeten maar mijn gasten zouden ook zelf mogen koken. Ik zou daar als vrolijke gastvrouw tussendoor hobbelen.
Eenmaal terug in Lecce sloeg de twijfel toe…. Zo verliefd als ik twee jaar tevoren was op deze stad, zo verloren liep ik er nu rond. Het kwam me voor dat het er in de laatste paar jaar drukker was geworden, ik zag ook veel meer groepen toeristen en leuke winkeltjes waren verdwenen, ervoor in de plaats waren souvenirshops gekomen. Het lukte me niet meer om ervan te genieten. Mijn airbnb –host Cris adviseerde me de omgeving verder te gaan verkennen via Workaway. Een mooi systeem. Je verblijft één of meerder weken bij een host en in ruil voor kost en inwoning werk je 4 a 5 uurtjes per dag mee. Dat werken kan van alles zijn… van kinderoppas tot olijvenplukker of allerhanden werkzaamheden  op een boerderij. Ik koos voor een verblijf bij de Duitse Christine in Galatone, ongeveer 25 kilometer van Lecce vandaan. Bij haar zou ik werken in haar enorme tuin en wat klusjes in – en om haar huis klaren. Ik zwoegde in de tuin, verstand op nul… Op mijn eerste vrije zondag leende ik een fiets van Christine en ik plande een fietstocht naar het 8 kilometer verderop gelegen Copertino maar ben daar nooit aangekomen. Ook ik mis als vrouw elk richtinggevoel en ik belandde per ongeluk in het plaatsje Nardo. Ik zette mijn fiets ergens tegen een hek en liep het historisch centrum binnen…. En toen gebeurde het. Verliefd…. Zoals ik in jaren niet geweest was. Smoorverliefd op dit prachtige stadje. Ik zweefde door de kleine kronkelende straatjes en toen ik het Piazza Salandra zag, besloot ik dat dit voor mij het mooiste pleintje was dat ik ooit in Italië gezien had. De keuze was voor mij gemaakt op dat moment…. Nardo zou het worden!!! En Nardo werd het!